در داستانهای قدیمیتر، دیوها ممکن است به شکل غول، دیو، حیلهگر، نماد اشتها، غرور یا سایه درونی ظاهر شوند. در حافظه ادبی فارسی، آنها میتوانند در مقابل قهرمانان بایستند و نظم را مختل کنند. شیویدی با آن تاریخ شروع میکند، اما سپس یک سوال ظریف میپرسد: چه میشد اگر موجود ترسناک میتوانست مهربانی را بیاموزد؟
شیوا چایچیان، دیوها را نه به عنوان دشمن، بلکه به عنوان موجوداتی احساسی به تصویر میکشد. آنها گلها را در دست دارند، از شادیهای کوچک محافظت میکنند و به ما یادآوری میکنند که ملایمت میتواند یک تصمیم باشد.